Bydgoska Fara w 2004 roku dekretem Ojca Świętego Jana Pawła II została podniesiona do rangi katedry nowopowołanej Diecezji Bydgoskiej. Jednak dla dziesiątków pokoleń bydgoszczan, przez wieki była ich jedynym i najważniejszym kościołem miejskim. Ich Farą. Dzieje Fary-Katedry Bydgoskiej są najściślej splecione z dziejami miasta Bydgoszczy.

Co prawda były wcześniejsze kościoły, obecnie już nie istniejące św. Idziego i kaplica zamkowa, ale wówczas kiedy powstawały Bydgoszcz nie była jeszcze miastem. Każde europejskie miasto musiało mieć swój kościół. Obok kościołów klasztornych, zamkowych, pielgrzymkowych i innych musiał być ten jeden jedyny - kościół miejski, kościół farny. W Bydgoszczy zaraz po lokacji, po 19 kwietnia 1346 roku przystąpiono do budowy kościoła miejskiego. W najbliższym sąsiedztwie rynku i ratusza. To też zasada i tradycja europejskich, średniowiecznych miast. Bliskie spotkanie Sacrum i Profanum.

Bydgoska Fara (dużo późniejsza Katedra) początkowo była drewniana. Jednak XV i XVI wiek był dla Bydgoszczy i także dla wielu miast polskich okresem niezwykłego rozwoju i pomyślności gospodarczej. W Bydgoszczy ta prosperity oparta była głównie na handlu zbożem, drewnem i wyrobami miejscowego rzemiosła, w tym słynnego piwa bydgoskiego znanego nawet w hanzeatyckim Gdańsku. Zatem w wdzięczności i po pożarach drewnianej świątyni zdecydowano się na budowę okazałego murowanego gotyckiego kościoła.

Budowa trwała od 1466 , do 1502 roku. Długo. Jednak należy pamiętać ,że dla ludzi średniowiecza wznoszenie świątyni to było nie tylko zwykłe budowanie. To była także symboliczna „kamienna modlitwa" (w Bydgoszczy ceglana). Liczyło się bardziej budowanie niż zbudowanie.

Na patronów fary wybrano św. Mikołaja i św. Marcina, którzy mając pod swą pieczą handel i liczne rzemiosła odpowiadali najlepiej gospodarczym aspiracjom miasta. Ceglane gotyckie ściany zewnętrzne ukazują ślady już nieistniejących wielu kaplic fundowanych przez różne cechy i bractwa. Przy okazji ostatnich prac remontowych ponad wejściem południowym odkryto polichromowany gotycki fryz ornamentalny. We wnętrzu zaskakuje niezwykłe bogactwo koloru nie tak częste w regionach północnej Polski . Polichromie nie są bardzo stare. Pochodzą z 1922-25 roku i są autorstwa Henryka Jackowskiego do projektu Stefana Cybichowskiego. Te bogate malowidła w duchu dekoracyjności końca XIX wieku i początkowych dziesięcioleci XX wieku często zwiedzającym bydgoską Katedrę kojarzą się ze starymi kościołami krakowskimi: matejkowskim wnętrzem Kościoła Mariackiego, kościołem Franciszkanów Wyspiańskiego i Mehoffera, czy samą katedrą wawelską. Wiadomo, że do postaci świętych i aniołów pozowali artyście znani bydgoszczanie w tym także pierwsi prezydenci wolnej międzywojennej Bydgoszczy, kupcy, zasłużeni działacze, ich żony i córki.

We wnętrzu zachowało się bogate, głównie XVIII-wieczne rokokowe wyposażenie. Część wyposażenia pochodzi z nieistniejącego już kościoła o. o. karmelitów, m.in. bardzo piękne stalle w prezbiterium- ławy w których przez wieki modlili się zakonnicy z drugiego brzegu Brdy (obecnie w miejscu klasztoru karmelitów jest park i parking Opery Nova). Ponadto w katedrze na uwagę zasługują ołtarze, stalle, ambona, oraz późnorenesansowa mosiężna chrzcielnica ufundowana przez burmistrza Wojciecha Łochowskiego w 1611 roku, a także epitafia ,obrazy, oraz liczne tablice pamiątkowe.

Jednak w bydgoskiej Katedrze najważniejszym zabytkiem sztuki, a zarazem obiektem obdarzonym szczególnym kultem religijnym jest Madonna z Różą. Obraz z ołtarza głównego jest tym, co przykuwa najbardziej uwagę wiernych i turystów. Jest to przepiękny późnogotycki obraz Madonny z Dzieciątkiem, która w eleganckim, dworskim geście w drugiej ręce trzyma malutką ledwo rozkwitniętą różyczkę. Dla niej przy południowej ścianie prezbiterium powstało niewielkie rosarium z kwitnącymi różnymi gatunkami róż powiększane głównie przez nowożeńców. Bydgoska Matka Boska Pięknej Miłości, bo tak jest oficjalnie nazywana, czyni z Fary-Katedry chętnie nawiedzane sanktuarium maryjne. Ciekawe, że niemal identyczny wizerunek Madonny znajduję się w słynnej katedrze św. Stefana we Wiedniu. Wierna kopia bydgoskiej Madonny z Różą została podarowana Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II podczas jego wizyty w Bydgoszczy 7 czerwca 1999 roku.

I jeszcze jeden jakże niepozorny szczegół z południowej ściany świątyni. Wysoko, na koszu rynny jest wytłoczony w blasze niewielki orzełek w koronie. W czasie okupacji też był, jako jedyny w Bydgoszczy. Przeoczony przez Niemców. Tu przychodzili zwłaszcza młodzi Polacy w gimnazjalnych czapkach potajemnie oddawać honory godłu Państwa.

Katedra Bydgoska

Zobacz:

Zaplanuj pobyt:

O nas: